فرهنگ مسافرت هوایی در ایران

  • سه شنبه 16 آبان 1396 ساعت 14:33

    در خصوص حمله مسافران به خلبان یک بوئینگ ٧٢٧ شرکت هواپیمایى آسمان، با وجود مشکل فنى در هواپیما، از طرف پرسنل مهندسی اجاره پرواز را صادر و هواپیما را ترخیص می نمایند. خلبان به همراه مسافران هواپیما به ابتدای باند رفته و مجددا اعلام می کند که مشکل هواپیما کماکان پا برجاست و برای احتیاط  و جلوگیری از بروز هر گونه حادثه ناگهانی به پارکینگ بر می گردد. پرسنل فنی باز هم هواپیما را بررسی کرده و اعلام می کنند که هواپیما مشکلی برای پرواز ندارد. این بار هم خلبان با مسافرانش به ابتدای باند رفته و باز می گردد.

    سه بار این اتفاق می افتد تا این که سرانجام کنترلر مجوز پرواز را لغو می کند و خیلی سریع هواپیمایی آسمان اعلام می کند که یک هواپیمای دیگر جایگزین این هواپیما خواهد شد. در این لحظه مسافران به سمت خلبان حمله می برند و با کادر پروازی هم درگیری ایجاد می کنند و شروع به فحاشی و زد و خورد می نمایند.

                     

    با وجود آن که هواپیما سه بار بازگشت و این عمل موجب عصبانیت مسافران در گرمای تابستان شده بود، اما اقدام نگران کننده و خشونت آمیز مسافران نیاز به یک فرهنگ سازی در فرودگاه ها و هواپیماهای مسافربری دارد تا از بروز این گونه اعمال جلوگیری به عمل آید.

    اماکن عمومی که در واقع باید پرچم دار فرهنگ و سنت یک کشور باشند، به صحنه درگیری های لفظی و گاهی جدال های فیزیکی مسافران کم صبر با کارکنان هواپیما و به طور کلی در تمامی مکان ها شده است.

    مهمانداران هواپیما که چندین و چندبار و  به طرز بسیار محترمانه ای باید انانس کند که " لطفا تا توقف کامل هواپیما از جای خود بلند نشوید"؛ اما هنوز جمله او به پایان نرسیده است که مسافران از روی صندلی های خود بلند شده و به دنبال وسائل و ساک های خود می گردند.

    همه ما می دانیم که تا هواپیما به طور کامل توقف نکند در های آن به روی کسی باز نمی شود. اصلا مگر برداشتن وسائل چقدر زمان می برد که ما اینقدر عجله داریم؟ حتی تا وقتی که اتوبوس ها هم پر نشود به سمت ترمینال حرکت نمی کند. پس این همه عجله کردن ما چکاری از پیش خواهد برد؟ جز این است که فرهنگ عمومی ما را کاهش می دهد؟

    مهمانداران هواپیما، گارسون نیستند که با سوت و صداهای مختلف دهان آن ها را صدا کنید و از او طلب آب یا چیزهای دیگر نمایید. وظیفه اصلی مهماندار ایجاد ایمنی و حراست در کابین مسافران و در زمان اضطراری و در طول پرواز است. اما به دلیل آن که معمولا مواقع اضطراری کم پیش می آید، وظیفه پذیرایی هم به آن ها واگذار شده است. اما، ما مردم ایران که پیشینه فرهنگی بسیار غنی و پرباری داریم و ادعای تمدن چند هزار ساله را هم داریم، چرا باید در مسافرت های هوایی به عنوان مسافران کم فرهنگ و گاهی بی فرهنگ شناخته شویم؟

                    

    اما درباره ماجرایی که در ابتدای این متن بیان شد باید بگوییم که حتی اگر هواپیما 10 بار دیگر هم تا وسط باند رفته و می برگشت مسافران حق توهین به خلبان را نداشتند، چه برسد به این که خلبان مورد حمله قرار دهیم و به او توهین کنیم و از آن بدتر که از رفتارهای خود فیلم هم بگیریم. اگر خلبان با همان مشکل فنی تیک آف می کرد و پرواز در حالت نا امن و خطرناک انجام می گرفت، همین مسافرانی که بر روی زمین بسیار عصبانی و تند شده بودند، در صورت زنده ماندن احتمالی در پرواز برای خلبان جیغ و سوت و کف خواهند زد!

    در این موضوع که عمر مفید هواپیماهای ما گذشته و به علت تحریم های مختلف قادر به خرید هواپیماهای جدید نیستیم شکی نیست، ولی این مشکل تمام مردم ایران است و ربطی به خلبان، مهندس پرواز، مهماندار ندارد.

    آیا این صحیح است که به خاطر تاخیر یک پرواز، از هواپیما پیاده نشوید؟ وقت مسافرانی که در پرواز بعد از شما هستند اهمیت ندارد؟ اگر می خواهید اعتراض کنید نیازی به نشان دادن بی فرهنگی نیست و می توانید از راه درست آن وارد شوید. در صنعت هوانوردی ایمنی حرف اول و آخر را می زند و حتی اگر مدت زمان طولانی را هم در هواپیما بنشینید باز هم تغییری در وضعیت هواپیما ایجاد نخواهد شد. شما می توانید علل ریشه ای و بنیادی این مشکلات را پیدا کنید و اعتراض خود را اعلام نمایید. اگر از راه درست وارد شوید قطعا به نتایج بهتری خواهید رسید.  

    سوالات پایین را بخوانید و خودتان قضاوت کنید که سطح فرهنگ مردم تا چه حد است:

    زمانی که غذاهای مختلف و انواع و اقسام زباله در کف هواپیما ریخته می شود تقصیر خلبان و مهماندار و ... است؟

    هنگامی که سرجای دیگران می نشینیم و بلند نمی شویم چطور؟

    دادن شماره تلفن به مهمانداران هواپیما کار درستی است؟

    نوشتن یادگاری روی روکش صندلی و بدنه هواپیما یا تیغ و چاقو کشیدن روی صندلی ها هم مربوط به کادر پروازی است؟

    پرتاب اشیا و کش به سمت مهمانداران چطور؟

    باید بدانیم و آگاه باشیم که بضاعت فعلی صنعت حمل و نقل هوایی ما همین است و این رفتارهای ما چاره ای از پیش نمی برد. در کشورهایی مانند نیجریه و یا دیگر کشورهای فقیر افریقایی هم شرایط حمل و نقل هواپیمایی تاحدودی شبیه به کشور ماست، اما آن ها کجا از این حرکات انجام می دهند؟ چه کسی دیده است که در افریقا یا هر جای دیگری از دنیا خلبان را دنبال کنند؟

    کمی تامل و دقت نظر در کنار همت عمومی مردم ایران باعث می شود تا بتوانیم در مسافرت های هوایی فرهنگی غنی و بی نقص ایجاد کنیم وجهه خوبی از کشور خود به نمایش بگذاریم.

    منبع : کن نیوز